Nergiz Süslü
Oysa mesele kırmızı değildi.
Mesele; bir cümleye ömrünü adayan kadınlardı.
“Sana kırmızı çok yakışıyor.” dedi biri… O da ömrü boyunca kırmızıyı üzerinden çıkarmadı. Belki sevildiğini sandığı o tek ana tutundu. Çünkü bazen bir kadın, koca bir ömrü tek bir güzel sözle geçirir.
Sonra…
Çocuğu olmadığı için eksik sayıldı.
Şiddet gördü.
Terk edildi.
Yalnız bırakıldı.
Ama kimse onun içinde sessizce gömdüğü acıları görmedi.
Ve düşündüm…
Kaç kadın var böyle?
Belki kırmızı giymiyor.
Belki hep siyahları seçiyor.
Belki rengârenk giyiniyor ama ruhu yıllardır yas tutuyor.
Kimisi “İyiyim.” derken biraz daha ölüyor.
Kimisi kahkahalarının arasına gözyaşlarını sıkıştırıyor.
Kimisi yıllardır söyleyemediği cümleleri boğazında düğüm diye taşıyor.
Kimisi herkese yetişirken kendini çoktan kaybetmiş oluyor.
Biz kadınların en büyük yarası bazen erkekler değil…
“Anlatma, geçer.”
“Sabret.”
“El âlem ne der?”
diyen sesler oluyor.
Belki de bu yüzden “Kırmızı Kadın” hepimizin içinde yaşayan bir kadın.
Çünkü her kadının dolabında bir kıyafet değil, kimsenin bilmediği bir hikâye asılıdır.
Her kadının gülüşünün ardında anlatılmamış bir cümle…
Her kadının kalbinde kimsenin görmediği bir yara vardır.
Ve en acısı da şu:
Kadınlar çoğu zaman öldükten sonra değil, yaşarken görülmeyi bekler.
