ROTAMIZ NEDİR KAPTAN?

Bir gemi rotasız, bir yolculuk istikametsiz olur mu?

Peki insan?

Yıllar önce ajandama Kıyâme Suresi’nin 36. ayetinden hareketle şu notu düşmüşüm:

“İnsan, ilahi sistemde hedefsiz, yörüngesiz ve başıboş var olamaz.”

Kur’an’da şöyle sorulur:

“İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır?”

Kıyâme, 75/36

Belki de mesele tam olarak bu:

Hayattayız, hareket hâlindeyiz… Peki rotamız neresi?

Hepimizin bir yaşam projesi olmalı. Bir hedefimiz, bir amacımız, bizi harekete geçiren iyi bir niyetimiz…

Üstelik hedef dediğimiz şey mutlaka büyük başarılar, makamlar ya da maddi kazanımlar değildir. Bir çocuk yetiştirmek, üretmek, öğrenmek, öğretmek, bir insana dokunmak, yaşadığımız yere bir güzellik bırakmak da bir yaşam projesidir.

Asıl mesele şu:

Her uyandığımız yeni günde yapacak bir planımız var mı?

Bugün tamamlayacağımız bir iş, gerçekleştirmek istediğimiz bir hedef, kendimize ya da bir başkasına sağlayacağımız bir fayda var mı?

Çünkü insan kendi rotasını bulamadığında bir boşluğa düşebilir. O boşluk uzadığında “Ne yapacağım?” sorusu, zamanla “Ben burada ne işe yarıyorum?” hissine dönüşebilir.

Hatta ruh, “Demek ki burada yapacak bir işim kalmadı, artık faydasızım" diye hissedebilir.

Ben bunu şöyle ifade ediyorum:

Ruh, burada bir anlam bulamazsa gitmek isteyebilir.

Ve ruhsal iyilik hâlimiz bozulduğunda bundan bedenimizin de etkilenebildiğini biliyoruz. Uzun süren umutsuzluk, amaçsızlık ve yaşamdan kopuş, insanın bütün iyilik hâlini örseleyebilir. Allah korusun…

Elbette buradan “Hedefsizlik hastalık ya da ölüm sebebidir.” gibi kesin bir sonuç çıkaramayız.

Benim üzerinde durduğum şey başka:

İnsanın hayata tutunmasında anlamın, amacın ve faydalı olma hissinin ne kadar kıymetli olduğu.

Ve tam burada Kur’an’ın verdiği yol haritası dikkat çekici.

Bizi yaratan Allah, insanın başıboş bırakılmadığını söylerken, bir anlamda nasıl yaşayacağımıza dair bir kullanım kılavuzu da sunuyor.

Kıyâme Suresi’nde:

“İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır?” diye soruluyor.

İnşirah Suresi’nde ise:

“Bir işi bitirince diğerine koyul. Ve yalnız Rabbine yönel"

İnşirah, 94/7-8

Bu iki mesajı yan yana koyduğumuzda benim gördüğüm çok güçlü bir hayat ilkesi var:

Başıboş değilsin. Bir işin bittiğinde boşluğa düşme; yeniden yönünü belirle, niyet et, gayret et ve hayatının sorumluluğunu eline al.

Bir hedef gerçekleşti mi?

Şükret ve yenisine niyet et.

Bir proje tamamlandı mı?

Yeni ve hayırlı bir proje için harekete geç.

Bir kapı kapandı mı?

Orada hayatı durdurma. Yeni bir kapıyı çalmak için yeniden gayret et.

Belki de bu yalnızca manevi bir öğüt değil; insanın hayata tutunmasına yardımcı olan bir yol haritası.

Çünkü insanın yarına dair bir amacı varsa, yarına dair bir beklentisi de vardır.

İşte benim sözünü ettiğim döngü bu:

Niyet et. Gayret et. Üret. Fayda sağla. Şükret. Sonra yeniden niyet et.

Hayat devam ettiği sürece bu döngü de devam etsin.

Her sabah var olduğumuz, nefes aldığımız, düşünebildiğimiz, üretebildiğimiz ve hâlâ kendimize ya da bir başkasına fayda sağlayabileceğimiz yeni bir günümüz olduğu için şükredelim.

Sonra kendimize soralım:

“Bugün neye niyet ediyorum ve bugün nasıl daha faydalı olabilirim?”

Şükür, sahip olduklarımızı fark ettirir; niyet, rotamızı belirler.

Ama her rota doğru yere çıkmaz. Kötülüğün de hedefi, hırsın da planı olabilir. Bizim sözünü ettiğimiz; iyi, hayırlı ve fayda üreten hedeflerdir.

Belki bugün kendimize tek bir soru sormamız yeter:

Benim yaşam projem ne?

Henüz bulamadıysak bulmaya niyet edelim.

Bulduysak gerçekleştirmek için gayret edelim.

Gerçekleştirdiysek şükredip yenisine niyet edelim.

Çünkü insan başıboş bırakılmadı.

Belki de mesele hiç yorulmamak, hiç düşmemek değil; rotamızı kaybettiğimizde yeniden bulabilmektir.

Ve yaşadığımız sürece içimizde şu cümle hep kalsın: