Yalçın Sevim
Bazı anlar vardır, içinde zamanın durduğunu hissedersin. Dakikalar ilerler ama sen aynı yerde kalırsın. Bir cümlenin içinde sıkışıp kalmış gibi, bir anıya tutunmuş gibi… Zaman akar ama sen o kırık saatler içinde kaybolursun.
Geçmiş bazen bir yük gibi taşınır. Unutmak istersin ama unutamazsın. Çünkü bazı anılar, unutulmak için değil, içimizde bir iz bırakmak için vardır. Bazen saatler geçer, ama sen hâlâ aynı bakışın içinde yaşarsın. Bazen bir sokaktan geçerken, bir eski şarkıyı dinlerken, yıllar öncesine döndüğünü hissedersin. Çünkü bazı şeyler sadece hafızada değil, ruhun içinde saklanır.
İnsan hep ilerlemek ister. Yeni yollar, yeni hikâyeler, yeni başlangıçlar… Ama bazen fark edersin ki, bazı şeyler sende kalır. Geçmişini sırtında taşırken ilerlemeye çalışırsın. Ve bir gün anlarsın: Aslında ilerlemek, geçmişi tamamen bırakmak değil, onunla barışmak demektir.
Kırık saatlerin içinde yaşamayı bırakıp yeni bir zamana adım attığında, aslında özgürleştiğini fark edersin.
Çünkü bazı hikâyeler, geçmişte kalmalı. Ve bazı anlar, sadece bir hatıra olarak değerli olmalı.
Belki de en büyük huzur, bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmektir. Çünkü geçmişin gölgesinden çıkmadan, geleceğe yürüyemezsin.
